PokerL!VE- Poker to Sport!

Czas na zmiany

2012-02-22T21:06:00.000+01:00

Witajcie.

Jakiś czas temu pisałem Wam, że przenoszę PokerL!VE do nowego serwisu Tomasza Lisa. I właśnie dzisiaj serwis wystartował. A to oznacza, że i również PokerL!VE. Od dzisiaj będę pisać o pokerze pod adresem www.jakubsuszka.natemat.pl Oczywiście artykuły w ,,UZetce" pozostają. Zapraszam Was serdecznie do odwiedzenia nowego-starego bloga :)

Ogłoszenie parafilane

2012-01-31T15:55:00.001+01:00

Witam,

jak obiecałem w najnowszym numerze ,,UZetki" zamieszczam ogłoszenie.

Jak pewnie część z Was wie, Tomasz Lis pracuje nad nowym serwisem internetowym, który ma zmienić obraz polskiego internetu w sferze informacyjnej. Redaktorem naczelnym serwisu został Tomasz Machała (były już dziennikarza Polsatu i szef portalu KampaniaNaŻywo.pl). Oprócz działu wiadomości z Polski i z zagranicy, kultury, gospodarki pojawi się również dział sportowy i sporo blogów, w dużej mierze pisanych przez znane osoby jak wicemistrzynię olimpijską z Pekinu Maję Włoszczowską. Do współpracy zaproszono kilkudziesięciu blogerów. Blogów o sporcie będzie kilkanaście.

Zapytacie, co ja mam z tym wspólnego? Ano to, że skontaktowałem się z szefem działu sportowego i zaproponowałem im prowadzenie blogu o pokerze. Dostałem pozytywną odpowiedź i za jakiś czas przenoszę ,,PokerL!VE" do nowego serwisu Tomasza Lisa! Dla mnie to spory sukces i bardzo się cieszę, że o pokerze będę mógł pisać dla jeszcze większego grona Czytelników. Będzie to dla mnie również motywacja, żeby o pokerze pisać regularnie, a nie tylko kilka razy w miesiącu. Do tej pory, czasami ciężko było mi się zmobilizować :-) Teraz motywacja będzie większa. Więcej szczegółów podam Wam w najbliższym czasie, jak tylko otrzymam nowe informacje.

To tyle, chciałem się z Wami podzielić tą dobrą informacją :-) Do usłyszenia.

Jeśli jeszcze nie słyszeliście o nowym projekcie Tomasza Lisa, to tutaj znajdziecie więcej informacji: www.cosnowego.pl

Ręka Umarlaka

2012-01-23T23:00:00.001+01:00

Poker, podobnie jak inne dyscypliny sportu ma swoje legendy. I nie chodzi mi tylko o zawodników, których pamięta się latami. Dzisiaj skupię się na kartach, które zyskały miano legendarnych.

W historii pokera można zapisać się na wiele sposobów. Można np. wygrać rekordowe 11 mistrzowskich bransoletek World Series of Poker jak uczynił to Phil Hellmuth. Można też zdobyć pokerowego Wielkiego Szlema czyli Triple Crown (wygrana turnieju na WSOP, European Poker Tour i World Poker Tour), jak Bertrand ,,ElkY” Grospellier. Ale przy pokerowym stoliku można też zginąć, czego ,,dokonał” Wild Bill Hickok.

Jednak, żeby poznać jego historię musimy przenieść się do Południowej Dakoty, do miasta Deadwood. 2. sierpnia 1876 miał wyglądać dla Hickoka podobnie, jak poprzednie dni jego kariery jako szeryfa i zwiadowcy. Trochę strzelania, pościgów, a później poker w saloonie. Ponieważ Wild Bill w przeszłości brał udział w kilku pojedynkach, siadając przy stole przestrzegał zawsze jednej, bardzo ważnej zasady- za jego plecami musiała znaleźć się ściana. Niestety, pech chciał, że 2. sierpnia nasz bohater znalazł tylko miejsce tyłem do baru i drzwi.

Gdy gracze mieli za sobą rozegranych kilka rozdań, wypitych kilka kieliszków whiskey oraz trochę wypalonych cygar, do saloon'u "Nuttall & Mann's No. 10" wkroczył Jack ,,Crooked Nose Jack” McCall, typ niezbyt przyjemny, a do tego bez skrupułów. Gdy tylko zauważył stróża prawa podszedł pewnym krokiem do jego stolika i wypowiadając słowa ,,Take that!” wystrzelił do Billa z ,,czterdziestkipiątki”, gdy ten ciągle był odwrócony do niego tyłem. Bill nie miał czasu nawet zareagować, kula trafiła go prosto w głowę. Szeryf zmarł na miejscu. W chwili śmierci trzymał on w ręku pięć kart (grał w odmianę Five Card Draw, czyli popularnego 5-kartowego pokera dobieranego), a mianowicie asa pik, asa trefl, ósemkę pik i ósemkę trefl. Nie ma zgodności, jaka była piąta karta. Według historyka Joseph'a G. Rosy była to najprawdopodobniej dama lub walet karo. I właśnie wspomniany zestaw czterech głównych kart jest nazywany ,,Dead Man's Hand” czyli ,,Ręką Umarlaka”.

Jako powód zabójstwa, McCall podał zdarzenie sprzed lat, gdy Wild Bill będąc szeryfem Abilene miał rzekomo zabić jego brata. Śledztwo wykazało jednak, że to nieprawda, a McCall został powieszony 1. marca 1887 roku. Warto również dodać, że Wild Bill Hackok został doceniony przez współczesne środowisko pokerowe i w 1979 roku stał się członkiem Poker Hall of Fame. Ale to przede wszystkim zasługa jego wielkich umiejętności pokerowych, a nie tylko tragicznej śmierci.

Nowy artykuł już 23. stycznia

2012-01-20T23:18:00.000+01:00

Witajcie,

na początek małe przeprosiny. Nie odzywałem się kilka dni, bo na UZ zbliża się sesja i muszę jeszcze pooddawać projekty.

Na nowy artykuł zapraszam Was już w poniedziałek, 23. stycznia. Tym razem przeniesiemy się na Dziki Zachód.

I śledźcie blog, za kilka dni pojawi się ważne ogłoszenie parafialne :)

Niespodzianki pokerowe 2011- część II

2012-01-11T21:10:00.000+01:00

Dzisiaj zapraszam Was na drugą część podsumowania pokerowego roku 2011. Poznajcie 5 największych niespodzianek.

Miejsce 5. World Series of Poker żyje i ma się dobrze- wiele osób myślało, że połączenie Black Friday i pogarszającej się sytuacji ekonomicznej na świecie może doprowadzić do załamania się World Series of Poker. Jak się okazało, obawy te były nieuzasadnione. WSOP 2011 ustanowił rekord pod względem liczby uczestników (75 672) oraz całkowitej puli nagród (191 999 010 dolarów!). Main Event okazał się 3. największym turniejem w historii WSOP- przy stolikach zasiadło 6865 pokerzystów (w 2010- 7319, w 2006- 8773).

Miejsce 4-Phil Ivey robi sobie przerwę- jeden z najlepszych pokerzystów świata, Phil Ivey, przez większość 2011 roku zrobił sobie przerwę od gry w pokera. Najbardziej zauważono bojkot World Series of Poker, w którym Ivey nie zagrał. Wynikało to faktu, jak Full Tilt Poker potraktował graczy po ,,Black Friday”. Phil ogłosił wtedy, że nie czułby się fair grając na WSOP, podczas, gdy wielu pokerzystów mających konta na FTP nie mogło zagrać na WSOP z powodu zamrożenia ich funduszy na tym pokerroomie. Ivey powrócił do wielkich gier w listopadzie, gdy zagrał na Pacific Poker Tour w Macau.

Miejsce 3- John Kyl zmiękcza swoje stanowisko wobec pokera- jeden z największych przeciwników legalizacji w USA pokera on-line, senator John Kyl, w kwietniu złagodził swoją opinię. Na swojej oficjalnej stronie internetowej napisał, że należy rozważyć zmianę prawa wobec pokera on-line, jednak nadal zakazując innych form hazardu w sieci.

Miejsce 2- Departament Sprawiedliwości zmienia kurs- pomimo tego, że w 2002 roku amerykański sąd orzekł, że Wire Act z 1961 roku odnosi się wyłącznie do zakładów sportowych, Departament Sprawiedliwości zdawał się tym nie przejmować i traktował pokera on-line jako nielegalne działanie. Jednak tuż przed Bożym Narodzeniem, Departament Sprawiedliwości zmienił w końcu zdanie i orzekł, że rzeczywiście Wire Act odnosi się tylko i wyłącznie do zakładów sportowych. Co to oznacza dla pokera on-line w USA? Ta decyzja może w dużym stopniu ułatwić poszczególnym stanom i władzom federalnym tworzenie nowych regulacji dotyczących pokera w sieci, a co najważniejsze może pomóc przy jego legalizacji.

Miejsce 1- Full Tilt Poker okrada graczy- wiadomo, że ,,Black Friday” był najważniejszym wydarzeniem w świecie pokerowym, które spowodowało sporo konsekwencji. Jednak dla wielu graczy, najbardziej szokującym wydarzeniem był upadek Full Tilt Poker. Od 15. kwietnia zaczęły pojawiać się informacje, że właściciele FTP okradli swoich klientów z setek milionów dolarów. We wrześniu, biuro prokuratora krajowego w USA nazwało działalność FTP i jego szefów ,,piramidą Ponziego”. Od kwietnia 2007 do kwietnia 2011 właściciele i członkowie rady nadzorczej wypłacili z firmy w sumie 444 miliony dolarów. Zdecydowana większość tych pieniędzy pochodziła z kont pokerzystów, grających na FTP. Po ,,Black Friday”, pomimo iż FTP wobec graczy na całym świecie miała zobowiązania sięgające 300 milionów dolarów, nadal przyjmowała depozyty od graczy spoza USA. Z e-maili pomiędzy Rayem Bitarem a Howardem Ledererem wynika, że właściciele wiedzieli iż po 15. kwietnia zostało na kontach firmy tylko kilka milionów dolarów. Pomimo, iż nie mieli zdolności płatniczej wobec klientów, przyjmowali wpłaty od graczy, twierdząc, że ich fundusze są bezpieczne.

Na podstawie: Top Ten Poker Surprises of 2011, PokerNewsDaily.com

Niespodzianki pokerowe 2011- część I

2012-01-09T21:55:00.001+01:00

Rok 2011 z pewnością należał do jednego z najciekawszych w historii pokera. Serwis PokerNewsDaily.com postanowił więc przejrzeć wydarzenia z ostatnich 365 dni i wybrać 10 największych niespodzianek pokerowych. Zapraszam na pierwszą część.

Miejsce 10. Amerykańska policja otrzymała fundusze z hazardu- chociaż organy ścigania próbują przekonać nas, że hazard jest zły, same wydają się zadowolone, gdy otrzymują fundusze pochodzące z hazardu. W czerwcu, policja z okręgu Anne Arundel w stanie Maryland, otrzymała prawie 0,5 miliona dolarów od Immigration and Customs Enforcement (Urzędu ds. Imigracji i Egzekwowania Ceł), które jest częścią Homeland Security Investigations (Wydział Dochodzeniowy Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego). Pieniądze pochodzą od firm oferujących hazard on-line. ICE przeprowadziło tajną operację, która miała na celu wykrycie przedsiębiorstw, zajmujących się nielegalnymi transakcjami on-line. Jak podaje ICE, pieniądze nie pochodzą od samych firm, ale od graczy z USA, którzy dokonywali u nich depozytów.

Miejsce 9. NFL mówi ,,nie” dla dobroczynności- około 30 gwiazd zawodowego futbolu amerykańskiego zostało zmuszonych do oglądania pokerowego turnieju dobroczynnego z boku, w lutym, gdy NFL zabroniła im udziału w nim. Turniej odbył się w Golden Nuggets w Las Vegas. NFL publicznie sprzeciwia się legalizacji wszystkich form hazardu do tego stopnia, że jej działania idą w kierunku zabraniania zawodnikom uczestniczenia w legalnym turnieju, którego celem jest zebranie pieniędzy dla Starkey Hearing Foundation i Pros for Africa. Co ciekawe, Adrian Peterson, jeden z zawodowych futbolistów, próbował wziąć udział w turnieju dobroczynnym, jako jego gospodarz, na dwa dni przed Super Bowl.

Miejsce 8. PartyPoker eliminuje opłaty turniejowe- wielu graczy, może nawet większość z nich widzi pokerroomy jako chciwców, którzy chcą zebrać od graczy jak najwięcej prowizji. Jednak tego lata PartyPoker poszedł w inną stronę, eliminując opłaty turniejowe w MTT. Strategia ta miała na celu przyciągnięcie nowych graczy. W styczniu 2012 PartyPoker zamierza powtórzyć ten krok.

Miejsce 7. Emmit Smith eliminuje Davida Williamsa- każdego roku istnieje spore zaburzenie, sporo zaskoczeń w grze podczas National Heads-Up Poker Championship, a rok 2011 nie był wyjątkiem. Podczas tegorocznej edycji, jeden z najlepszych futbolistów w historii NFL Emmit Smith pokonał Davida Williamsa, profesjonalnego pokerzystę ( m.in. zwycięzca WSOP $1,500 Seven Card Stud w 2006 roku) już w pierwszej rundzie. Rozstrzygnięcie tego pojedynku było wielkim zaskoczeniem, tym bardziej, że Emmit Smith nigdy nie był postrzegany, jako ktoś, kto posiada dobrą wiedzę w zakresie pokera. Smith był postrzegany jako celebryta, który gra w pokera dla zabawy, tak naprawdę nie wiedząc do końca, o co w nim chodzi.

Miejsce 6. Greg Raymer opuszcza PokerStars- PokerStars to nie tylko największy pokerroom na świecie. Jest także pokerroomem, w którego teamie jest lub było wielu zwycięzców World Series of Poker Main Event. Greg Raymer, spośród wszystkich tych mistrzów cieszył się chyba największym szacunkiem pokerowej społeczności, którego postrzegano jako wielkiego adwokata tej gry. Drogi pokerzysty i pokerroomu rozeszły się pod koniec stycznia tego roku. Raymer nigdy nie podał konkretnej przyczyny rozstania z PS.

Na podstawie: Top Ten Poker Surprises of 2011, PokerNewsDaily.com

Ben Lamb graczem roku 2011 Card Player

2012-01-01T23:30:00.001+01:00

Jeszcze dobrze nie zaczął nam się nowy rok, a magazyn Card Player ogłosił nazwisko najlepszego pokerzysty za rok 2011. Tytuł 2011 Card Player Player of the Year zdobył Ben Lamb.

W ubiegłym roku Ben Lamb, przy pokerowych stolikach zarobił w sumie $5,351,467 i zdobył 6036 punktów do klasyfikacji Player of the Year. 26-latek może nazwać niezwykłym rok 2011. Wszystko za sprawą na World Series of Poker. Zanim Lamb zasiadł do stolików w Las Vegas miał dokładnie zero punktów w klasyfikacji POY. W zaledwie kilka tygodni Amerykanin zaliczył pięć rewelacyjnych występów, włączając w to wejście na stół finałowy World Series of Poker Main Event.

Pierwszym dużym wynikiem Lamba był turniej WSOP $3,000 pot-limit Omaha. Lamb i 684 innych graczy utworzyli pulę w wysokości $1,870,050. Po trzech dniach gry, przy stoliku pozostało dwóch pokerzystów: Ben Lamb i jego dobry przyjaciel Sam Stein. Stein zaczynał finałową rozgrywkę z przewagą w żetonach 2:1, i tą przewagę dowiózł do końca. Lamb za drugie miejsce zgarnął $259,918 i 1200 punktów POY.

Zaledwie w przeciągu tygodnia, Lamb odnotował kolejny sukces. Tym razem zasiadł do gry w $10,000 Pot Limit Omaha Championship Event. Chęć gry w tym turnieju wyraziło w sumie 362 zawodników, którzy zbudowali pulę w wysokości $3,393,400. Gdy w grze pozostawały dwa stoliki, Lamb był jednym z największych stacków. ,,Przegrałem heads-up'a z jednym z moich najlepszych przyjaciół. Pokonał mnie i to pozostanie we mnie. Jednak gra była ciekawa i teraz mam szansę odkupić swoją przegraną. Jeśli wygram, to będę mógł spojrzeć Samowi w twarz z uniesionym czołem”- powiedział Ben przed finałową rozgrywką w tym evencie. W HU Ben pokonał Samiego Kelopuro i zgarnął swoją pierwszą bransoletkę World Series of Poker. Za pierwsze miejsce dostał również nagrodę w wysokości $814,436, a do klasyfikacji Player of the Year 2,160 punktów.

Dzięki tym dwóm rewelacyjnym występom, Ben w niecały tydzień zarobił ponad milion dolarów i włączył się do wyścigu o tytuł Gracza Roku. Naprawdę wielkie osiągnięcie zasługujące na uznanie.

Zaraz po wygraniu swojej pierwszej bransoletki, Lamb zasiadł do kolejnego turnieju. Na udział w WSOP $10,000 Six-Max No Limit Hold’em Championship Event skusiło się 474 graczy. Dzięki temu powstała pula w wysokości $4,455,600. Rozgrywka była niezwykle trudna. Dla Lamba skończyła się na 12. miejscu. Dzięki temu wzbogacił się o $56,140 i 120 punktów POY.

Jeśli myślicie, że Ben miał dosyć gry, to grubo się mylicie. Kolejny turniej, w którym zagrał Amerykanin to jeden z najbardziej prestiżowych, $50,000 Poker Player’s Championship Eight-Game Mix. 128 graczy na starcie i $6,144,000 w puli. Dzięki grze w Ivey's Room w Arii, Ben zebrał trochę doświadczenia w 8-Game. Mógł więc to wykorzystać w tym turnieju. Zaowocowało to kolejnym stołem finałowym. Ben odpadł szybko, bo na 8. miejscu. Nie zmienia to faktu, że wzbogacił się o ładną sumę w wysokości $201,338.Do jego rankingu Player of the Year trafiło 156 punktów.

Po dwóch tygodniach gry, Ben miał już na koncie cztery ogromne sukcesy i ponad 1,3 miliona dolarów więcej.

Nikt nie był zaskoczony, gdy Ben przystąpił do gry w najważniejszym turnieju World Series of Poker 2011, czyli w Main Event. Dzień 1B Lamb zakończył jako chip leader. W tamtym czasie tak opisywał swoją grę podczas dnia 1B ME: ,,Jeśli masz najlepsze ręce nie pozwól innym spasować swoich kart. Jeśli nie masz najlepszej ręki, to zmuś przeciwnika do foldu. Tak mówi teoria (śmiech). Stosuję się do niej przez całe lato. Myślę, że po prostu grałem bardzo dobrze i dzisiaj było to znowu widać”. W dalszych dniach Lamb budował swój stack, dzięki czemu dotarł do stołu finałowego, pozostawiając w tyle 6865 graczy. Po trzech miesiącach November Nine wróciło do gry. Lamb zaczynał rozgrywkę finałową z piątym stackiem. Na stole finałowym, Ben znalazł się w najlepszej trójce, po drodze eliminując Sama Holdena i Eoghan'a O'Dea.

Po wznowieniu gry,Ben szybko znalazł się dużej puli. W trzyosobowej puli, na dalszą grę zdecydowali się Lamb i Martin Staszko. Mogliśmy oglądać ,,wojnę przebić”, co doprowadziło do all-in'ów. Staszko odsłonił 77, a Lamb KJo. Niestety, Ben nie poprawił swojego układu i zakończył swoją grę na trzecim miejscu. Dzięki temu wzbogacił się o $4,019,635. Jego rewelacyjny rezultat pozwolił mu także na objęcie prowadzenia w klasyfikacji Gracza Roku, którego nie oddał już do końca.

Rok 2011 był rewelacyjny dla wielu graczy, ale mało kto osiągnął tyle, co Ben Lamb. Wielu wcześniejszych zdobywców tytułu Card Player Player of the Year, wcześniej osiągało wielkie wyniki w ciągu całego roku i odnosiło sukcesy na w turniejach na całym świecie. Ben Lamb pojawił się praktycznie znikąd, nie mając żadnych punktów w klasyfikacji POY. W ciągu zaledwie miesiąca wskoczył TOP 5 klasyfikacji, pokazując przy tym ogromne umiejętności w turniejach uważanych za najbardziej wymagające. Wielu pretendentów próbowało dogonić Lamba w klasyfikacji, ale jego niesamowite wyniki na World Series of Poker 2011 nie pozwoliły nikomu zbliżyć się do Bena.

Wyniki Bena Lamba w 2011 roku:

Event	Miejsce	Nagroda	Punkty POY
WSOP $3k Pot-Limit Omaha	2	$259,918	1,200
WSOP $10k Pot-Limit Omaha	1	$814,436	2,160
WSOP $10k 6-Max No-Limit Hold’Em	12	$56,140	120
WSOP $50k Player’s Championship	8	$201,338	156
WSOP $10k Main Event	3	$4,019,635	2,400
SUMA	—	$5,351,467	6,036

Zdobywcy tytułu Card Player Player of the Year:

Rok	Imię i nazwisko
1997	Men Nguyen
1998	T.J. Cloutier
1999	Tony Ma
2000	David Pham
2001	Men Nguyen
2002	T.J. Cloutier
2003	Men Nguyen
2004	Daniel Negreanu
2005	Men Nguyen
2006	Michael Mizrachi
2007	David Pham
2008	John Phan
2009	Eric Baldwin
2010	Tom Marchese
2011	Ben Lamb

Pokerowy sukces? Tylko na poważnie

2011-12-21T21:48:00.001+01:00

Chad Brown to pokerzysta, który w swojej karierze zarobił grubo ponad 3 miliony dolarów. Nie dziwi więc, że czasami udziela rad początkującym graczom. Jakiś czas temu zamieścił artykuł, w którym opisuje, jak dobrze przygotować się do World Series of Poker. Zresztą, można to potraktować jako rady dla każdego dużego i poważnego turnieju. Zapraszam.

Chad podkreśla, że okres w którym trwa World Series of Poker jest dla niego najważniejszy i najbardziej interesujący. Te 6 tygodni, przez które trwa WSOP określa jako czas ,,hardcore poker”. Najważniejsze są dla niego oczywiście turnieje, chociaż jak sam przyznaje, lubi wtedy grać także gry cashowe (czyli zamiast żetonów, które dostajemy za wpisowe, tutaj obstawiamy prawdziwymi pieniędzmi).
    Brown zwraca również uwagę na pewien ciekawy i ważny aspekt. Sam sporo czasu spędza w podróżach do innych krajów, aby grać turnieje pokerowe. Dla niektórych sen podczas takich podróży może być problemem. Jako rozwiązanie poleca wożenie ze sobą melatoniny.

    Aby zminimalizować dyskomfort związany z przestawieniem się w nową strefę czasową, Chad proponuje, abyśmy na WSOP-ie pojawili się co najmniej kilka dni wcześniej, niż rozpoczyna się nasz turniej.
    Amerykanin stwierdza, że sam dosyć mocno przygotowuje się kondycyjnie do turnieju. Dzięki temu rozpoczynając 6-tygodniowy (!) maraton jest w dobrej formie, i jego ciało może znieść wyczerpującą grę, dzień w dzień. W większości przypadków, Chad zjawia się w Hotel& Casino Rio około południa i opuszcza je dopiero ok. 2-3 nad ranem.

    Co jeszcze powinno być istotne dla debiutanta na WSOP? Chad wskazuje na koncentrację. Właśnie ten element jest według niego jednym ze źródeł sukcesu Bertranda ,,EllkY'ego” Grospellier, który wygrywając w tym roku jeden z turniejów WSOP, zdobył tytuł ,,Triple Crown” (to taki pokerowy Wielki Szlem- wygrana turnieju na WSOP, European Poker Tour i World Poker Tour. Francuz jest czwartym graczem, który tego dokonał).

    Co w Las Vegas może rozpraszać uwagę graczy? Oczywiście niezliczone bary i kluby nocne. Jasne, gracz, który pierwszy raz pojawia się w LV może zostać oszołomiony wielkością miasta i jego tempem życia. Jednak jeśli przyjeżdżamy na WSOP, aby osiągnąć poważny sukces, a nie tylko zaliczyć tam występ, to powinniśmy unikać imprezowania oraz picia.
    Poza tym, jeśli wiemy, że jutro zaczynamy turniej, to darujmy sobie przypływ kreatywności i nie grajmy noc przed, w gry cashowe (gotówkowe). Upewnijmy się, że jesteśmy odpowiednio wypoczęci. Chad mówi w ten sposób: ,,Inną rzeczą jest dla mnie, gdy ktoś przegrywa z powodu pecha, a inną, gdy przegrywa dlatego, że po prostu gra źle. Dla takich rzeczy nie mam usprawiedliwienia”.

    Pamiętajmy też, że World Series of Poker odbywa się tylko raz w roku. Warto więc, dokonać kilku wyrzeczeń, aby nasz występ był idealny.

Na podstawie: ,,Chad Brown's guide for the WSOP rookie”, PokerStars Blog, autor: Chad Brown.

Bachor przy stole

2011-12-01T22:14:00.002+01:00

F*ck, f***ing i jeszcze kilka innych słów na określenie gry przeciwników i i ich samych ma Phil Hellmuth. Może dlatego został ,,Pokerowym Bachorem”? Ale za to jakim genialnym.

Phila Hellmutha, podobnie jak np. Lady Gagę można kochać lub nienawidzić. W ich przypadku nie ma miejsca na stany pośrednie. O ile nienawidzę wspomnianej piosenkarki, o tyle Phila kocham. Za co? Za to, że od ponad 20 lat jest na szczycie i robi to w taki sposób, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Co ciekawe, facet, który jest pokerowym geniuszem, najgorzej znosi pechowo przegrane rozdania. Niby powinien wiedzieć, że zdarza się to każdemu, jednak Phila nic bardziej nie wkurza przy stoliku. Jeśli wygracie z nim w taki sposób, przygotujcie się na zdanie w stylu, że nawet nie umiecie przeliterować słowa ,,poker”. A to i tak najdelikatniejsze określenie.
Jednak takie zachowanie przesądza o tym, że Phil, w przeciwieństwie do wielu pokerzystów ma swój własny, niepowtarzalny styl. Jest takim Silviem Berlusconim pokera. Jego pojawienie się w telewizyjnym turnieju pokerowym jak Poker After Dark daje pewność, że odcinek nie będzie nudny, a realizatorzy będą musieli sporo dźwięków ,,wypikać” (ciekawe, jakie jest profesjonalne określenie na wyciszenie wulgaryzmów).

Tato, kupię ci Mercedesa

Gdy wybierzecie się na World Series of Poker nie zdziwcie się, gdy obok Was przejdzie orszak Cezara, kierowca serii wyścigowej NASCAR, żołnierz lub bokser. To po prostu kolejne wcielenie Hellmutha, dla którego od 2007 roku tradycją stało się wkraczanie na salę gier w innym przebraniu. Ale człowiek, który jest najbardziej utytułowanym pokerzystą w historii pokera może sobie na to pozwolić. Phil, jeśli mu się zmieszczą, może założyć na swoje ręce 11 złotych bransoletek za zwycięstwa w turniejach World Series of Poker. W 2007 roku, kiedy zwyciężył na WSOP po raz ostatni, historyczną 11-tą bransoletkę wręczali mu Doyle Brunson i Johny Chan dwaj inni wielcy mistrzowie, którzy mają po 10 takich trofeów. Poza triumfami na WSOP Hellmuth wygrał ponad 50 innych turniejów, a jego konto zasiliło ponad 13 milionów dolarów. Co ciekawe, rodzice Phila, gdy w ten zaczynał poważna karierę byli przeciwni jego nowemu zajęciu. Dopiero, gdy ,,Pokerowy Bachor” spełnił obietnicę, że za wygraną na WSOP kupi ojcu Mercedesa i dokonał tego w tym samym roku podczas WSOP rodzice zmienili zdanie.

Poza pokerem spędza czas z rodziną, pisze książki pokerowe oraz pracuje nad autobiografią. Mam dziwne przeczucie, że będzie o wiele ciekawsza niż książka ,,hodowcy zwierząt futerkowych”. Przepraszam, od kilku tygodni byłego hodowcy. Hellmuth raczej nie zaatakuje kanclerz Merkel, ale Phil Ivey, Tom Dwan i spółka powinni mieć się na baczności.

Himalaje pokera

2011-11-04T01:02:00.002+01:00

Zwycięzca WSOP ME 2006 Jamie Gold i jego 12 milionów dolarów

Wybitny himalaista Reinhold Messner powiedział, że ktoś, kto nie próbował zdobyć Mount Everest nie może poszczycić się nawet klęską. Zastanawiam się, czy podobnie jest z World Series of Poker, czyli mistrzostwami świata w pokerze. Poziom trudności w zdobyciu celu jest chyba podobny.

Pamiętam swój pierwszy WSOP (na razie tylko jako widz), który obejrzałem kilka lat temu w telewizji. Paru facetów przy stoliku, a przy pozostałych stołach jeszcze dodatkowe kilka tysięcy graczy. Przerzucali jakieś żetony, co chwilę mówili ,,check”, ,,fold” lub ,,all-in”. Niewiele rozumiałem z samej gry (z pokerem kojarzył mi się wtedy chyba tylko strit), ale jednak było coś wciągającego w tym, że kilka tysięcy osób, kobiety i mężczyźni, młodzi i starzy, Amerykanie, Niemcy, Brytyjczycy siedzieli godzinami przy tych stolikach i grali. Co z tego, że gra toczyła się od kilku godzin i niektórzy byli zmęczeni. Najważniejsze, że mogli zagrać w takim turnieju i w tak niesamowitym miejscu jak Las Vegas. Po obejrzeniu kilku odcinków relacji zakochałem się w pokerze. I pomimo że ta miłość, jak w przypadku, każdego grającego w pokera często jest wystawiana na ciężkie próby, to i tak bym z niej nie zrezygnował. Podobnie jak himalaizm, poker uzależnia. Tylko pozytywnie.

Ja na razie nie wybieram się na World Series of Poker z jednej, prostej przyczyny. Chodzi oczywiście o pieniądze. W tym roku, w ramach WSOP rozegranych zostało 58 turniejów. ,,Najtańsze” turnieje mają wpisowe w wysokości kilkuset dolarów. Natomiast wpisowe do turnieju Main Event, czyli tego najważniejszego, rozgrywanego jako ostatni wynosi 10 000 dolarów. Jak na razie mam trochę mniej... Pomimo, że wpisowe jest tak wysokie, w tym roku do gry w ME zgłosiło się prawie 6900 graczy. Dzięki temu, po odjęciu kosztów organizacyjnych pula nagród wyniosła tylko w tym jednym turnieju ponad 64,5 miliona dolarów! Płatnych miejsc było 693. Zawodnicy, którzy uplasowali się w tych rejonach wygrali prawie 20 tysięcy ,,zielonych”.

Finałowa ,,9” zawodników została wyłoniona po 12 dniach gry. Ale żeby podtrzymać emocje, tych dziewięciu najlepszych graczy do gry wróci dopiero na początku listopada. To oni będą walczyć o chwałę w pokerowym świecie, mistrzowską bransoletkę (to tradycja) i oczywiście milionowe wygrane. Zwycięzca dostanie ponad 8,7 miliona dolarów, drugi zawodnik prawie 5,5 miliona. Jednak to nic w porównaniu do 2006 roku. Jamie Gold, który wtedy wygrał Main Event zainkasował 12 milionów dolarów! Ten, który w tym roku zajmie 9. miejsce odejdzie od stolika z nagrodą pocieszenia ponad 780 tysięcy dolarów. I pomyśleć, że w pierwszym WSOP w 1969 roku zagrało 7 graczy. Rok później stawiło się sześciu, a za zwycięstwo płacili 30 tysięcy.

W następnym artykule przyjrzymy się Bachorowi Pokera.

What happens in Vegas...

2011-10-11T22:34:00.001+02:00

...stays in Vegas, czyli, co wydarzy się w Vegas zostaje w Vegas. To powiedzenie najlepiej oddaje klimat tego miasta. Miasta, które jest związane z pokerem, a więc i z hazardem nierozerwalnie.

Poza tym Vegas kojarzy się również z mafią. Wszystkie wspomniane rzeczy są ze sobą ściśle powiązane. Mafia nie istniałaby bez hazardu, a hazard bez mafii. To po prostu naczynia połączone. Ich złoty okres przypada od lat 40. do lat 60, a jednymi z najważniejszych graczy byli Benjamin ,,Bugsy” Siegel (pierwsze zdjęcie na dole) oraz Meyer Lansky (drugie zdjęcie na dole). Ten pierwszy odpowiadał za budowę kasyna i hotelu Flamingo. Miał być jego sukcesem, a okazał się gwoździem do trumny ,,Bugsy'ego”. Wszystko przez koszt budowy Flamingo, który 3-krotnie przewyższył początkowe plany. Słusznie lub nie, ,,Bugsy” został posądzony przez swoich szefów o defraudację, a ci nie bawiąc się w szczegółowe dochodzenie postanowili ,,zrezygnować” z jego usług.

Meyr Lansky był natomiast jedną z pierwszych osób, które zobaczyły w Vegas ogromny potencjał. Jego marzeniem było ,,przerobić” to miasto na światową stolicę hazardu. A że był matematycznym geniuszem potrafił w kasynach tak ulokować pieniądze pochodzące z przestępczej działalności, że władze nie miały się praktycznie do czego przyczepić. Capone udało zamknąć się za niepłacenie podatków, Lansky'ego nie. Chociaż próbowano. Dzięki niemu rodziny mafijne z całych Stanów dorobiły się naprawdę wielkich majątków. I to dzięki między innymi niemu mafia stała się tak potężna. Ale to historia na inną opowieść.

Poza Vegas Lansky inwestował również na Kubie, gdy rządził tam jeszcze Flugencio Batista. Dzięki przychylności ówczesnych władz mafia miała się dobrze, a zyski kubańskich kasyn, dzięki pomocy Lansky'ego podwoiły się. Jednak wszystko skończyło się wraz z nastaniem rządów Castro, który wyrzucił mafię z Kuby.

Jeśli oglądaliście ,,Ojca Chrzestnego II” to zapewne pamiętacie postać Haymana Rotha, gangstera żydowskiego pochodzenia, do którego należał hazard na Kubie. Rotha wzorowano właśnie na osobie Lansky'ego. Jak podają niektóre źródła był nawet zadowolony z tego, w jaki sposób go przedstawiono w filmie. Warto też dodać, że Meyr Lanksy był Żydem polskiego pochodzenia. A wiadomo, Polak potrafi.

Można zaryzykować stwierdzenie, że to mafia stworzyła Las Vegas. Gdyby nie ich pieniądze, LV nigdy by się tak nie rozwinęło. Ale czy to komuś przeszkadza? W końcu to Vegas.

John Pappas- sylwetka

2011-06-25T00:11:00.000+02:00

Jakiś czas temu Chris Ferguson oraz Howard Lederer opuścili Poker Player Alliance. Tak się zastanawiam, czy i jakie może to mieć konsekwencje dla tej organizacji?

Obaj pokerzyści byli bardzo znanymi członkami PPA i zapewne mieli spory wpływ na działalność tej organizacji. A wiadomo, że znani ludzie to większa siła przebicia. Czy PPA może teraz stracić impet w swoich działaniach? Według mnie, nie. A to za sprawą jej dyrektora wykonawczego, Johna Pappasa. Jakiś czas temu, został on wybrany jedną z najbardziej wpływowych osób w środowisku pokerowym. Bluff Europe Mgazine umieścił go na wysokim, 11. miejscu. Poznajmy bliżej jego osobę.

John Pappas w polityce amerykańskiej jest obecny już od nieco ponad 13 lat. Jego przygoda z polityką rozpoczęła się tuż po studiach. Wtedy właśnie został współpracownikiem kongresmana Johna Shadegg'a z Arizony. Zajmował się między innymi zagadnieniami e-commerce oraz bezpieczeństwa wewnętrznego. Pełnił także rolę szefa działu prasowego kongresmana, a także był jego rzecznikiem prasowym.
W biurze w Arizonie oraz w Waszyngtonie odpowiadał też za strategię medialną. W swojej bogatej historii politycznej ma również udział w kilku kampaniach politycznych, zarówno tych do Kongresu, jak i stanowych.

Poza polityką, Pan Pappas pracował także w firmie konsultingowo-PR-owej Dittus Communications. Zajmował stanowisko konsultanta do spraw publicznych. Warto dodać, że podczas swojej 4-letniej pracy dla tej waszyngtońskiej firmy, Pappas doradzał kilkudziesięciu największym firmom z listy Fortune 500, a także licznym organizacjom społecznym i stowarzyszeniom.

W PPA Pappas pełni rolę Dyrektora Wykonawczego. Odpowiada za zarządzanie operacyjne Poker Player Alliance oraz inicjatywy podejmowane przez nich. Zajmuje się także szeroko rozumianą komunikacją z członkami stowarzyszenia.

Jako znawca sytuacji pokera on-line w USA, John Pappas jest regularnym gościem w największych stacjach telewizyjnych (np. CNN, Fox News, CNBC). Reprezentuje PPA i amerykańskie środowisko pokerowe w najważniejszych pokerowych debatach. Czy dodać coś jeszcze? Może to, że w polskim środowisku pokerowym brakuje takie właśnie osoby. Inteligentnej, z doświadczeniem politycznym, medialną siła przebicia oraz kontaktami. Dopóki u nas nie pojawi się ktoś taki, raczej nie zmienimy prawa pokerowego w Polsce. No chyba, że wyręczy na Komisja Europejska. Osobiście mam nadzieję, że nie. Liczę, że to my, jako pokerzyści w końcu sami się zorganizujemy i pokażemy, że nie można nas ignorować. W końcu jesteśmy bardzo dużą grupą wyborczą. Ja postanowiłem, że w najbliższych wyborach oddam nieważny głos. To będzie mój sprzeciw wobec głupiej polityki rządu i polityków PO, na których zagłosowałem 4 lata temu. Niestety nie tak wyobrażałem sobie liberalne (pod względem szeroko rozumianej gospodarki) państwo.

Reakcje graczy na regułę ,,Ten-Level” na WSOP

2011-06-25T00:05:00.008+02:00

Jedną z nowości tegorocznego World Series of Poker jest wprowadzenie reguły ,,Ten-Level”. Oznacza ona, że w danym dniu nie można rozegrać więcej niż 10 poziomów blindów w evencie. Teoretycznie, ma to nawet jakiś sens. W praktyce nie zawsze wychodzi to na dobre. Podczas pierwszych kilku eventów była ona przyczyną wielu kontrowersji.

Oto opinie niektórych graczy.

Allen Bari

Bari wygrał Event#4: $ 5,000 No-Limit Hold'em ($875.000) i miał okazję przekonać się o tym, jak działa zasada ,,Ten-Level”. W dniu trzecim eventu, grę rozpoczęło 42 graczy. Gdy w grze pozostało 10-u graczy, rozsadzono ich do dwóch stołów, aby wyłonić finałową ,,9”. Spodziewali się oni, że po wyłonieniu składu FT gra zostanie zakończona na noc i wznowiona następnego dnia. Zostali oni jednak poinformowani, że będą grać dopóki nie osiągną 10. poziomu blindów w tym dniu, lub do czasu, aż nie zostanie wyłoniony zwycięzca.

Pomimo iż wszyscy gracze zgadzali się, aby przerwać grę i nie kontynuować jej w nocy, dyrekcja nie wyraziła na to zgody. Do sprawy włączył się sam Tournament Director WSOP Jack Effel i oznajmił, że gracze będą grać aż do osiągnięcia 10. poziomu lub do momentu wyłonienia zwycięzcy, a ich protesty na nic się zdadzą.

Wielu graczy było niezadowolonych, a w swoich komentarzach ironicznie podziękowali za taką decyzję m.in. mówiąc: ,,Dziękujemy, że WSOP w pierwszej kolejności troszczy się o zawodników”.

W końcu podjęto decyzję o zatrzymaniu turnieju, gdy zostało już tylko 4 graczy. Miało to miejsce około 3:30 w nocy!. Do gry powrócono o 14:30 następnego dnia.

Allen Bari tak wypowiedział się o całej sytuacji:

"Myślę, że jest to głupie. Zawodnicy byli już ,,rozkręceni” w grze i przerywanie jej akurat w tym momencie spowodowało, że została utracona cała dynamika. Gra powinna zostać zatrzymana, gdy wyłoniono finałową dziewiątkę. Graliśmy o milion dolarów, była 3:30 i musieliśmy przerwać grę. Przed jej przerwaniem, inni gracze ,,grali” pode mnie. Po wznowieniu następnego dnia, karty zaczęły im iść, co mogło kosztować mnie sporo pieniędzy. Na moje szczęście nic złego się nie wydarzyło.”

Bliski przyjaciel Bari'ego i zdobywca bransoletki WSOP Jason Mercier skomentował to w następujący sposób:

,,Reguła ,,Ten-Level” jest całkowitą głupotą i psuje płynność w grze. Za każdym razem, gdy zostanie wyłoniona finałowa ,,9” należy albo FT rozpocząć następnego dnia, albo pozwolić na dokończenie turnieju, nawet gdyby miało to trwać do 6:00 rano. Trzeba o opinię zapytać graczy. Jeśli są zgodni, co sposobu dalszej rozgrywki należy postąpić według ich sugestii.”

Mercier podkreślił również, że, gdy TD włącza się w dyskusję i jest całkowicie przeciwny rozwiązaniu zaproponowanemu przez zawodników, to będą oni niezadowoleni, co może doprowadzić do drastycznego rozwiązania- przy stoliku nie zobaczymy całego składu FT. Oczywiście to ostateczna forma buntu zawodników na takie traktowanie.

Maria Ho, która Event#4 zakończyła na drugim miejscu, za Barim, też skrytykowała całą sytuację. Co prawda przerwa dała ludziom trochę wytchnienia, ale jednak było to za późno. ,,Kiedy grasz w sytuacji, gdy dochodzisz z 42 do 4 zawodników, to twoja gra i sposób myślenia całkowicie się zmieniają. Chciałam przerwy, gdy zostało nas 9-u. Potrzebowałam mentalnego odpoczynku, ale chciała, także, aby moi znajomi mieli możliwość dopingowania mnie. W końcu to Final Table na WSOP, to wielka rzecz. Jednak przez to wszystko nie czułam się jak na FT”.

Dostanie się na FT podczas WSOP jest wielkim wyczynem. Zazwyczaj wtedy wszyscy chcą się tym pochwalić, zadzwonić do rodziny, wrzucić informację na Facebooka lub Twittera. Często gracze, jeśli mają taką możliwość sprowadzają swoje rodziny i przyjaciół, aby Ci kibicowali im. Jednak, gdy FT jest rozgrywany z marszu, tzn. nie ma żadnej przerwy na odpoczynek, to cała ta aura i magia WSOP gdzieś się ulatnia.

Poza tym zwycięzca eventu, w przypadku, gdy gra toczy się nieprzerwanie od eliminacji 42. zawodnika, też nie chce być koronowany ,,z marszu”- on również chciałby celebrować tą wyjątkową chwilę, w wyjątkowy sposób.

Przykład Allena Bari to niejedyny taki przypadek. Sean Getzwiller, który wygrał Event # 8: $ 1,000 No-Limit Hold'em, musiał wrócić do gry w ostatnim dniu z zaledwie dwoma przeciwnikami (Sadan Turker i Jon Turner). Getzwiller sam nie rozumie tej sytuacji. Po finale zastanawiał się, dlaczego nie można było zatrzymać gry, gdy zostało tylko 9-u zawodników lub 6-u. Oto co miał do powiedzenia: ,,Sam poprosiłem o zatrzymanie gry. Zostało nas 6-u, a do tego była 2:00 w nocy, a oni (TD WSOP) chcieli trzymać nas przy stoliku jeszcze kilka godzin. To nie miało sensu. Nie rozumiem również, dlaczego zatrzymano grę, gdy zostało nas tylko 3”.

Trzeci przypadek miał miejsce podczas Eventu#11: $10.000 Omaha Hi-Low Split-8 or Better Championship. George Lind III, Wiaczesław Żukow i Steve Billirakis byli zmuszeni do przerwania gry, gdy została ich tylko trójka i do gry wrócili dopiero następnego dnia.

Czytając wypowiedzi graczy staje się jasne, że są niezadowoleni z takiego sposobu postępowania.

Jack Effel, TD WSOP również wypowiedział się w tej sprawie: ,,Nie chodzi o to, że gracze nie wiedzą, co jest dobre dla nich. Ale były już takie przypadki, że gdy zostawało tylko 3 zawodników, to jeden odpadał w ciągu 5 rozdań, natomaist Heads-Up trwał nawet 5-6godzin. W taki sposób mogliby grać nawet do 9:00 rano.

Nasze działania mają za zadanie utrzymać wszystko w idealnym porządku. Wszystko jest dokładnie zaplanowane, tak, aby każdy zachował świeżość. Jeśli grasz o wielkie pieniądze, nie ma racjonalnego powodu dla którego miałbyś spędzić przy stole finałowym 19 godzin. Ludzie nie mogą pracować dłużej niż 8 godzin- spędzając tyle godzin przy stoliku nie jesteś pod koniec w stanie prawidłowo funkcjonować. Chcemy, aby nasi gracze byli w dobrej formie. Nie chcemy, aby gracze lub nasi ludzie zaczęli odczuwać negatywne skutki długiej gry. Nie chcemy doprowadzić do sytuacji, gdy ktoś dostanie np. ataku serca.”- kończy Effel.

Jak można sobie poradzić z tym problemem? Jednym z wyjść jest rozłożenie eventów na 4 dni. European Poker Tour, Asia Pacific Poker Tour i World Poker Tour- wszystkie te wydarzenia są tak zbudowane, że każdy dzień turniejowy trwa krócej od poprzedniego. Dzięki temu, że dni są krótsze zawodnicy zachowują świeżość, co postuluje Effel.

Zobaczymy, czy w kolejnych dniach zostaną wprowadzone jakieś zmiany. W chwili obecnej nic takiego nie miało jeszcze miejsca. To jest w końcu WSOP i należy dbać o graczy. Nawet wprowadzenie opcji, w której zawodnicy będą pytani o zdanie, czy kontynuować FT, czy przerwać grę byłoby lepszym rozwiązaniem, niż obecne, gdy gracze nie mają nic do powiedzenia.

Na podstawie: ,,Reactions to the WSOP's Ten-Level Rule”- PokerNews.com

Niesamowity Geffrey Klein wygrywa Event #10: No-Limit Hold'em / Six Handed.

2011-06-09T22:44:00.000+02:00

Dzisiejszy wpis będzie w jakimś sensie wyjątkowy, ponieważ na portalu PokerTexas.pl pojawiła się moja I w życiu relacja z World Series of Poker. Mam nadzieję, że będą następne.

O 12:30 naszego czasu zakończył się Event #10: No-Limit Hold'em / Six Handed. Zwycięzcą okazał się Geffrey Klein, który w HU pokonał Eddie'go Blumenthala.

Event#10 cieszył się sporym zainteresowaniem uczestników tegorocznej edycji World Series of Poker. Wpisowe w wysokości $1500 skłoniło do gry 1920 zawodników, dzięki czemu pula wyniosła całkiem przyjemne $2,592,000. Płatnych było 180 miejsc. Najmniejsza wygrana to $2,954, zwycięzca zgarnął $544,388, a jego rywal w HU $334,756.

Gra rozpoczęła się 6. czerwca, dokładnie o 12:08 czasu lokalnego. Przy stolikach pojawiło się sporo znanych pokerzystów, wśród nich między innymi Jerry Yang, Greg Raymer, Jennifer Tilly, Antonio Esfandiari, Vanessa Selbst, Tom Dwan oraz Liv Boeree.

Już po niecałych 30 minutach z gra pożegnał się ubiegłoroczny zwycięzca tego Eventu, 23-latek Carter Phillips (za zwycięstwo zgarnął wtedy $482,774).

Na koniec pierwszego dnia rozgrywek liderem był Anthony Spinella, którego stack wynosił 223,000 żetonów. Drugi w klasyfikacji, Ryan Welch zgromadził 156,300. Podium uzupełniał Elliott Zaydman ze 119,300 żetonów.

Do drugiego dnia przystąpiło 188 graczy, co oznaczało, że do miejsc płatnych pozostało nam 8 eliminacji. Wśród tych, którzy odpadli mieliśmy między innymi takich graczy jak Angel Guillen, Liv Boeree, Vanessa Selbst, David Williams, Lex Veldhuis and Richard Toth – wszyscy to członkowie Team PokerStars Pro.

W trzecim, ostatnim dniu zagrało 15 zawodników. Jako lider do stolika siadał Jeffrey Papola, który miał przed sobą 1,088,000 żetonów, drugi w klasyfikacji Alexander Wice zgromadził niewiele mniej, bo 1,013,000. Na przeciwnym biegunie uplasował się Michael Hauptman (139,000). Jak się później okazało, Hauptman nie zdołał poprawić swojego miejsca i zakończył udział w turnieju na 15. miejscu, z nagrodą $19,802.

Na 3. miejscu swój występ zakończył Jeffrey Papola, lider po drugim dniu zmagań. Do jego eliminacji przyczynił się Blumenthal. Flop to Kd 9h 4d. Po serii przebić, gracze odsłaniają swoje karty na flopie. Blumenthal odsłania Ad 3d, a Papola Kc Qs. Na turn spada 9s. Wtedy Blumenthal wypowiada słowa ,,"Come on Eddie baby, diamond one time!" i na riverze pojawia się 5s, która daje zwycięstwo Blumenthala.

Heads-Up przebiegał ciekawie. Liderem, i to zdecydowanym był Eddie Blumenthal ze stackiem 7,850,000. Jego rywal Geffrey Klein miał przed sobą tylko 775,000. Zapowiadało to szybką rozgrywkę. Ale okazało się, że Klein nie zamierza tanio sprzedać skóry. Już po kilku minutach wskoczył na 1,3 miliona.

Finałowe rozdanie wyglądało następująco: Eddie Blumenthal z buttona zagrywa za 250,000, a Klein nie czeka długo i jeszcze przed flopem dochodzi do all-in'ów.

Blumenthal pokazuje 7s 7d, Klein Ad Ks. Flop: 8d 5d 5h. Turn: Kd. Na river spada Qd, co daje zwycięstwo Kleinowi, dzięki wyższemu kolorowi.

Warto przypomnieć, że Klein zaczynał pojedynek mając niewiele ponad 10 razy mniej żetonów niż jego rywal. Jednak dzięki swojej dobrej grze odrobił straty i zdobył bransoletkę WSOP 2011. Niesamowity wyczyn.

Swoją przegraną Blumenthal skwitował krótko: ,,"How can he beat me in that many all-ins, Jesus Christ!", po czym zdenerwowany wybiegł z Amazon Room, gdzie rozgrywano turniej.

Idzie nowe na WSOP

2011-06-03T00:24:00.001+02:00

11. maja, w Las Vegas odbyła się konferencja prasowa organizatorów World Series of Poker. Zaprezentowali oni zmiany, jakim zostanie poddany turniej. Rewolucja? Nie, do niej jeszcze trochę brakuje, ale zmiany są wielkie.

Dla mnie najważniejszą zmianą są nowe reguły wyboru Gracza Roku. W poprzednim roku dla wielu komentatorów murowanym kandydatem był Michael Mizrachi. Jak zapewne pamiętacie, ,,The Grinder" doszedł do Final Table podczas Main Eventu, gdzie zaprezentował się całkiem nieźle (5. miejsce i wygrana $2,332,992). Do tego dołożył wygraną w turnieju Poker Players Championship (buy-in: 50 000 $). Jak się jednak okazało, to było zbyt mało, aby zdobyć tytuł ,,Gracza Roku". Wzbudziło to wiele kontrowersji, co poskutkowało wprowadzeniem nowych zasad w przyznawaniu tego jakże cenionego trofeum. Wszystkie szczegóły zostaną podane niedługo. Na chwilę obecną wiemy, że organizatorzy wprowadzą nowy system punktowy, który będzie uwzględniał ilość graczy w turnieju, wysokość wpisowego, a także wyniki osiągane podczas WSOP Europe.

Jak dla mnie zmiana jest na lepsze. Wiadomo, że w tego typu rankingach nie zawsze wygrywa najlepszy gracz. Zresztą trudno ocenić, który gracz jest lepszy: ten, który wygrywa WSOP Main Event, czy tenk, który zgarnie np. 5 bransoletek w Side Eventach? Ale przynajmniej teraz będziemy mieli jasne zasady, co i jak jest punktowane. A to na pewno podniesie rywalizację o tytuł ,,Gracza Roku". To wszystko powinno wyjść tylko na dobre.

Jak już mogliście przeczytać m.in. na PokerTexas.pl, w tym roku organizatorzy zwiększyli liczbę transmisji na żywo. Dzięki temu będziemy mogli na bieżąco śledzić rozgrywki. Wszystkie relacje znajdziecie na WSOP.com. Pomysł zasługuje na uznanie i pozostaje nam się jedynie cieszyć.

Kolejna zmiana dotyczy ,,Hall of Fame". Dotąd zasady przyznawania miejsc w HoF nie były do końca jasne. No bo jak wytłumaczyć brak w galerii sław Phila Ivey'a? Od tego roku będzie obowiązywać ,,Reguła Chipa Reesa". O co w niej chodzi? Otóż ten pokerzysta został przyjęty do Galerii Sław w wieku 40 lat. Zdecydowano, że będzie to minimalny wiek, jaki musi osiągnąć każdy, kto zostanie przyjęty w poczet największych pokerowych sław. A więc Phil musi poczekać jeszcze co najmniej 5 lat.

I na koniec pocieszająca informacja dla wszystkich graczy (w tym dla mnie), którzy marzenia o grze w Main Evencie muszą odłożyć na przyszłość. Od tego roku na WSOP zostaną wprowadzone turnieje z wpisowym od 75$. Co prawda zwycięzcy będą musieli obejść się bez legendarnych bransoletek, ale świadomość, że wygrało się turniej podczas WSOP będzie bezcenna.

Najlepsze zostawiłem na koniec. Do nowych sponsorów tegorocznej edycji, dołączyła firma Dearform Slippers. Może nie byłaby to jakaś niezwykła informacja, gdyby nie jeden mały szczegół. Dearform Slippers zajmuje się produkcją... kapci :) Nie, to nie pomyłka. Nie zdziwcie się więc, gdy przechadzając się pomiędzy stolikami tegorocznego World Series of Poker zauważycie Phila Hellmutha w kapciach ze wzorem w słoniki lub inne przyjemne zwierzątko. Na WSOP idzie nowe. I to zdecydowanie :-)

Michał Ociepa po 8-godzinnej grze zwycięża w III Edycji UZ Poker Open!

2011-05-25T00:11:00.004+02:00

Zapraszam Was na obszerną relację z III Edycji UZ Poker Open.

Przedwczoraj odbyła się III Edycja UZ Poker Open. Aby tradycji stało się zadość, podobnie jak w dwóch poprzednich Edycjach tak i tym razem zmieniliśmy lokal. Tym razem turniej został rozegrany w Snooker Clubie.

Uczestnicy dopisali i w sumie zagrało 56 osób. Część z nich to ,,starzy wyjadacze”, którzy mają za sobą udział również w poprzednich Edycjach. Chyba jednak cieszy bardziej fakt, że było sporo nowych twarzy, co pokazuje, że poker na Uniwersytecie Zielonogórskim ma się całkiem dobrze.

Rozgrywka rozpoczęła się punktualnie o 20:00, tuż po tradycyjnym ,,Shuffle up and deal!”. Nie minęło 15 minut, a już pierwszy gracz zjawił się przy turniejowym stanowisku dowodzenia i poprosił o re-buy'a. Poza tym bez większych emocji. Widać było, że zawodnicy nie mają ochoty od razu grać agresywnie. Na początku mieliśmy raczej spokojną grę i badanie rywali.

Jedną z pierwszych ciekawszych akcji było rozdanie z udziałem Jakuba i Czerwa, zawodników grających w Studenckiej Lidze Pokera UZ. Jakub, będący na późnej pozycji, przy blindach 25/50, podbija o 500. Na sprawdzenie decydują się Czerwo (dealer), a także drugi zawodnik ze środkowej pozycji. Flop to J 9 5. Zaczyna Czerwo z podbiciem do 500, ,,średni” sprawdza, a Jakub odpowiada re-raisem do 1000. Na call decyduje się jedynie Czerwo. Na turn wpada 8. Akcja podobna do poprzedniej, ale już bez udziału zawodnika ze średniej pozycji. River przynosi J. Czerwo zagrywa za 500, Jakub podbija do 1000 i call przeciwnika. Jakub odsłania ,,American Airlines”, a czerwo QQ i pokaźna pula wędruje do Jakuba.

Jeszcze przed pierwszą przerwą mieliśmy 3 eliminacje, co tylko potwierdzało nasze wcześniejsze przypuszczenia, że ta Edycja może potrwać trochę dłużej niż ostatnia. Jednak chyba nikt nie przypuszczał, że ,,trochę” stanie się wczorajszego wieczoru synonimem ,,sporo”.

Niedługo po wznowieniu gry, kilku graczy z mniejszymi stackami zdecydowało się na magiczne słowo ,,all-in”. Jak to często bywa przy all-in'ie ,,shortów”, ich karty były w stylu niskich par, a także 23, 79. Jak się okazało było to za mało na karty przeciwników, chociaż w dwóch rozdaniach wygrywał wyższy strit oraz full. O godzinie 22:00 w grze pozostawało 42 zawodników.

Kolejne minuty upływały, a graczy nie ubywało. Sporo osób w tej fazie zdecydowała się na ,,murowanie” i nie zamierzała chyba wchodzić do gry z kartami poniżej KK. Przynajmniej tak to wyglądało.

W tym czasie udało nam się wyłapać ciekawą akcję. Rozdanie miało miejsce przy blindach 300/600. Na SB siedział Rocky, BB to Juri i na średniej pozycji Max. Ten ostatni tylko wpłaca blinda, na co Rocky oznajmia podbicie do 2300. Dostaje dwa sprawdzenia. Flop: 9 5 9. Rocky zagrywa za 2000, Juri przebija do 14K, na co Max folduje swoje karty. Rocky przez kilka minut myśli intensywnie i również decyduje się na fold. Jak nam później zdradził miał na ręku KK! Czy rywal złapał ,,trójkę”, czy tylko dwie pary? Niestety, zapytany przez nas o tą sytuację, podczas II przerwy, nie chciał nam zdradzić, jaki układ trafił. To rozdanie było na pewno jednym z ciekawszych.

Dokładnie 10 minut po północy w grze pozostało 18 zawodników. Było kilku graczy z pokaźnym stackiem i to oni dyktowali warunki gry w tej fazie turnieju. Dodając do tego ich agresywną grę oglądaliśmy akcje w stylu: Big stack: ,,raise”, short: ,,fold”. Blindy szły w górę, stacki zawodników z końca stawki malały, co zapowiadało kolejne eliminacje. I tak też się stało. W przeciągu 30 minut z grą pożegnało się 8 pokerzystów i w ten oto sposób poznaliśmy Final Table.

Po kilkuminutowej przerwie zawodnicy zasiedli do stołu, aby walczyć o zwycięstwo. Tym razem mieliśmy dwie osoby z wyraźną przewagą nad resztą stawki: Ryśka i Chłopaku. Nikt jednak nie spodziewał się, że wyłonienie premiowanej szóstki graczy zajmie aż 2 godziny! Część graczy tak bardzo zawęziła swoją grę, że przez długi czas nie oglądaliśmy żadnej ciekawej akcji. Flop zdarzał się w miarę często, ale turn i river to było prawdziwe święto. Jednak wysokie poziomy blindów zrobiły swoje i najlepsza szóstka mogła przystąpić do żywszej gry. Fakt, że są już na premiowanych miejscach sprawił, że oglądaliśmy sporo ciekawych akcji. W jednej z nich grający all-in'a Chłopaku (ok. 70K) musiał uznać wyższość 66. Jego KK prowadziło do rivera, ale tam spadła 6. Była to już jego druga para KK, która podczas tego turnieju została ,,połamana”. Pech.

Finałowa trójką została wyłoniona o 3:30. Zawodnicy, przy zdecydowanej przewadze Ryśka, grali tym składzie przez kolejne 25 minut. W rozdaniu decydującym o grze w HU Rysiek pięknie podpuścił swojego rywala, dzięki czemu A7, wygrało ze stritem rywala, który skompletował ten układ do ,,szóstki”.

Zwycięzca III Edycji UZ Poker Open- Michał Ociepa

W Heads-Up'ie zagrali Rysiek i Charles. Rysiek z bardzo duża przewagą kontrolował grę. Decydujące rozdanie wyglądało następująco: Charles będący na BB (blindy 15K/30K), zagrywa all-in'a za 100K. Rysiek zastanawia się tylko przez chwilę i oznajmia call. Charles pokazuje AQ, Rysiek 93, co było sporym zaskoczeniem, patrząc na jego wcześniejszą grę. Na stole spadają 4 2 9 J 7 i dzięki skompletowaniu pary, Michał ,,Rysiek” Ociepa zostaje zwycięzcą III Edycji UZ Poker Open. II miejsce przypadło Karolowi ,,Charles'owi” Dobrzyńskiemu.

Warto dodać, że Michał to współorganizator UZ Poker Open i aktualny pokerowy Mistrz Uniwersytetu Zielonogórskiego Studenckiej Ligi Pokera, co tym bardziej nas cieszy, ponieważ w dwóch poprzednich Edycjach, odpadaliśmy tuż przed FT.

Była to najdłuższa rozgrywka w krótkiej historii UZ Poker Open. Z kilkoma kilkunastominutowymi przerwami trwała 8 godzin i 1 minutę!. Zawodnicy zakończyli grę dokładnie o 4:01, gdy na dworze było już całkiem jasno. Przypomnę, że II Edycja trwała ,,tylko” 6 godzin. Kolejny rekord pobity.

Michał za zwycięstwo otrzymał okazały puchar, 50$ oraz zestaw gadżetów ufundowanych przez PokerStrategy.com,wejściówkę na Mistrzostwa Województwa Lubuskiego, karnet na symulator golfa ufundowany przez Snooker Club, gadżety od portalu Poker69.pl oraz Radia Index, a także Turniejowe Punkty Rankingowe.

Karol za II miejsce otrzymał pamiątkowy puchar, 20$ od PokerStrategy.com na konto Tell-a-Friend, gadżety PokerStrategy.com oraz pozostałych sponsorów, karnet na symulator golfa ufundowany przez Snooker Club oraz Turniejowe Punkty Rankingowe.

Zdobywca III miejsca Karol za II miejsce otrzymał pamiątkowy puchar, 10$ od PokerStrategy.com na konto Tell-a-Friend, gadżety PokerStrategy.com oraz pozostałych sponsorów, karnet na symulator golfa ufundowany przez Snooker Club oraz Turniejowe Punkty Rankingowe.

Nam, jak Organizatorom pozostaje zaprosić Was na IV Edycję, która planowana jest na kolejny semestr akademicki. Dziękujemy Wam za udział. Mamy nadzieję, że dobrze się bawiliście.

Chciałbym także podziękować portalom Poker69.pl, PokerStrategy.com, Zielonogórskiej Lidze Pokera Sportowego , Snooker Clubowi, Polskiemu Związkowi Pokera (Oddział Lubuski), Akademickiemu Radiu Index, blogowi PokerL!VE, Gazecie Studneckiej ,,Uzetka”, portalowi Uzetka.pl, Parlamentowi Studenckiemu UZ oraz Studenckiej Lidze Pokera UZ za promocję turnieju, ufundowanie nagród i patronaty. Liczymy, że podczas IV Edycji spotkamy się co najmniej w tym samym gronie.

Specjalne podziękowania dla Sajmona, który poświęcił swój wolny czas i wspomógł nas stołami pokerowymi, żetonami, oprogramowaniem turniejowym i gadżetami, a także dla Snooker Clubu, który udostępnił nam miejsce do gry.

Blog ,,PokerL!VE" był Patronem Medialnym III Edycji UZ Poker Open.

Poker jest piękny!

2011-05-08T00:18:00.000+02:00

Słabsza płeć w pokerze? Część II: Jennifer Harmann

2011-05-07T23:40:00.001+02:00

Jennifer Harman to kolejny przykład na to, że w pokerze liczą się przede wszystkim umiejętności, a nie płeć. Chociaż akurat Jennifer ma nieco odmienne zdanie na ten temat: "Myślę, że fakt, iż jestem kobietą, działa na moją korzyść. Ogólnie większość mężczyzn uważa, że kobiety nie potrafią grać (…). Blefują w przekonaniu, iż jestem potulną małą dziewczynką i dam się łatwo oszukać, a tylko oddają mi efekcie więcej pieniędzy ." Panowie, co Wy na to?

Harman pierwszy raz zetknęła się z pokerem w wieku 8 lat. Już 4 lata później grywała w domowych turniejach, organizowanych przez jej ojca. Nie była traktowana zbyt poważnie przez resztę graczy. W efekcie dawało jej to pewną przewagę, co zresztą chętnie wykorzystywała .

Gdy, będąc dorosła postanowiła, że poker stanie się jej głównym źródłem utrzymania, stanęła przed dylematem. Poker czy wydziedziczenie (tym zagroził jej ojciec, w obawie o stan finansów córki)? Była tylko jedna, słuszna decyzja. Oczywiście, poker. Jak się okazało po pewnym czasie, obawy ojca nie były nieuzasadnione. Jennifer, w wyniku słabszego okresu gry zbankrutowała. Udało się jej jednak pożyczyć 50 000$, dzięki czemu szybko odbudowała swój bankroll i spłaciła dług w 4 miesiące. Od tego czasu jest coraz lepiej. Ona również może pochwalić się zdobyciem bransoletki WSOP. Dokonała tego jednak dwukrotnie, co czyni ją najlepszą pokerzystką pod tym względem. Pierwsza wygrana miała miejsce w 2000 r. w $5,000 No-Limit Deuce-to-Seven Single-Draw (wygrana 146250 $), a druga w 2002 roku w turnieju $5,000 Limit Hold'em (wygrana 212440$). Jej najwyższa wygrana to 9 milionów dolarów, w jeden wieczór, a największy pojedynczy pot wyniósł 1,7 miliona!

O wysokie umiejętnościach Jennifer Harmann możecie przekonać się sami, czytając biblię pokerzystów ,,Super System 2”, w której jeden z rozdziałów napisała właśnie Amerykanka. Do współpracy zaprosił ją sam Doyle Brunson.

Jeśli natomiast o jej sukcesy dydaktyczne, to udało mi się znaleźć informację, która mówi o tym, że gry w pokera uczy swojego męża. Na poczatek dobre i to.

Jak widzicie poker to gra dla każdego. Nie ma znaczenia płeć. Liczą się przede wszystkim umiejętności, a nie szczęście. A więc, Panie, zasiadajcie do pokerowych stolików.

Słabsza płeć w pokerze? Część I: Annie Duke

2011-05-07T23:36:00.001+02:00

Poker, podobnie jak większość dziedzin życia jest zdominowana przez mężczyzn. Można się spierać, czy to dobrze, czy źle. Ale na szczęście jest kilka przedstawicielek płci pięknej, które radzą sobie zdecydowanie lepiej niż wielu mężczyzn. Poznajcie dwie z nich.

Można się spierać, która zawodniczka jest najlepsza na świecie. Do tego miana kandyduje między innymi Annie Duke. Jej pokerowa przygoda rozpoczęła się w 1992 roku, kiedy to borykała się z problemami finansowymi. Z pomocą przyszedł jej brat Howard Lederer, który obdarował ją kwotą 2500$. Annie miała go wykorzystać w kasynach i oczywiście powiększyć ten kapitał. Jak się okazało, poszło jej nadspodziewanie dobrze. W krótkim czasie wygrała 4 razy więcej i to wtedy zaczęła myśleć o pokerze na poważnie.

Już 2 lata później Annie pojawiła się na World Series of Poker. I oczywiście odniosła sukces. A właściwie 3. W dwóch bocznych turniejach, z wpisowym 1500$ oraz 2500$ zajęła odpowiednio 14. oraz 5. miejsce. Do tego dołożyła dobre 26. miejsce w turnieju głównym (startowało 268 graczy).

Kolejne lata to coraz większe sukcesy. W 2000 roku Amerykanka zajmuje 10. miejsce w Main Evencie WSOP. Warto dodać, że dokonała tego będąc w 8. miesiącu ciąży! Również w tym roku zdobyła swoją pierwszą (i jak na razie jedyną) bransoletkę WSOP (2000$ Omaha Hi-Lo Split) i zgarnęła za to ponad 137000$. Wreszcie nadszedł Limit Hold'em Tournament of Champions. Annie zwyciężyła, a nagroda wyniosła 2 miliony dolarów.

W przerwach pomiędzy turniejami Annie Duke zdecydowała się na wydanie autobiografii. Wydana w 2005 roku książka pt. "How I Raised, Folded, Bluffed, Flirted, Cursed and Won Millions at the World Series of Poker", podobnie jak wiele jej przedsięwzięć okazała się hitem, i w Stanach Zjednoczonych stała się bestsellerem.

Do niedawna Annie była związana kontraktem sponsorskim z Ulitmate Bet, jednak postanowiła z niego zrezygnować. Uzasadniając swoją decyzję, powiedziała, że jest to spowodowane chęcią dalszego zawodowego oraz osobistego rozwoju.

Nasza bohaterka może pochwalić się również sukcesami dydaktycznymi. Wśród jej pokerowych uczniów byli między innymi Ashton Kutcher oraz Ben Affleck. Dzięki jej radom Affleck zdołał nawet wygrać w 2004 roku stanowy turniej California Stake Poker Championship.

Prezydencki poker

2011-04-21T22:30:00.003+02:00

Artykuł w edycji.

Amatorzy z Federacji

2011-04-15T22:05:00.001+02:00

Polskim pokerzystom organizacje pokerowe są tak samo potrzebne jak Kaczyński polityce- takie zdanie usłyszałem od jednego znajomego. Trochę w tym racji, szczególnie jeśli spojrzymy jak jedna z nich robi z nas głupków.

Napisałem jedna, bowiem w Polsce istnieją dwie ogólnopolskie organizacje pokerowe skupiające pokerzystów. Pierwsza z nich to Polska Federacja Pokera Sportowego, natomiast druga to Polski Związek Pokera.

PFPS powstała w grudniu 2008 roku. Jej głównym celem miało być zjednoczenie polskiego środowiska pokerowego i podjęcie działań, mających przekonać przeciętnego obywatela, że poker to sport. Tymczasem do dnia dzisiejszego PFPS wsławiła się przede wszystkim dwoma aferami. Pierwsza z nich dotyczyła Tobet Pucharu Polski. Początkowo pula nagród w wielkim finale miała wynieść 200 000 punktów rankingowych, które sponsor rozgrywek miał wymienić na 50 000 euro. Jednak tuż przed finałem pula zmniejszyła się o 48 000 euro.

W oświadczeniu, które ukazało się jakiś czas przed finałem mogliśmy przeczytać: ,,Wiadomo już, że zwycięska para otrzyma pakiet o wartości 1000 Euro na wybrany przez siebie turniej. Uczestnicy finału otrzymają atrakcyjne nagrody rzeczowe, a na bonus pokerowy będą mogli liczyć wszyscy zawodnicy, którzy wzięli udział w Tobet Pucharze Polski PFPS.” Tak więc w magiczny sposób zniknęło 48 000 euro. I co? I nic. Prezes PFPS nie poczuwał się do winy i całą winę zrzucał na firmę Tobet. Tymczasem to jego zakichanym obowiązkiem jako prezesa było dopilnowanie całej sprawy związanej z imprezą. Część winy leży też po stronie jego podwładnych, którzy znaleźli mało znanego operatora i podpisali z nim umowę. Umowa została tak skonstruowana, że tylko od dobrej woli Tobetu zależało, czy wykupi punkty rankingowe. Tak więc, prezes PFPS nie mając pewności, że firma wykupi od od zwycięzcy punkty za 50 000 euro, rozpowszechniał tą informację.Jak dla mnie było to kłamstwo. Świadome czy nie, ale kłamstwo. Jeśli nie masz dowodu na potwierdzenie obietnicy to niczego nie obiecuj. Takiej zasady trzymam się w życiu i do dnia dzisiejszego dobrze na tym wychodzę.

Druga impreza, w którą zamieszana była Federacja to Tatra Series of Poker 2011. Odwołano ją z powodu nie wykupienia przez Polaków odpowiedniej ilości wejściówek. Prawda jest jednak taka, że tu też w dużej mierze zawaliła (po raz kolejny) PFPS. Do współpracy wybrał Mermaid Poker. Pytacie, co to? Ja też o nich usłyszałem dopiero w związku z TSOP 2011. Widać Federacja nie nauczyła się niczego po ,,Tobet Gate” i postanowiła współpracować z coraz mniej znanymi firmami.

Ale żeby nie było, że PFPS aferami stoi, przytoczę pozytywny przykład ich funkcjonowania. W ostatnią środę (23. lutego), w Sejmie odbyło się posiedzenie Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki. Podczas niego, przedstawiciele PFPS i Polskiego Związku Pokera dokonali prezentacji,w której wykazywali, że poker to sport i krzywdzącym działaniem jest zaliczanie go do grona hazardu. Prezentacja, w której przemawiali m.in. prezes PFPS Paweł Abramczuk i Marcin ,,Góral” Horecki, wypadła bardzo dobrze (pełną relację możecie przeczytać tutaj ).

W związku z negatywnymi działaniami PFPS przy organizacji wspomnianych przeze mnie turniejów, pojawia się pytanie, czy polscy pokerzyści w ogóle potrzebują jakiegokolwiek związku, który reprezentowałby ich interesy? W obecnej sytuacji, gdy obowiązuje bubel prawny w postaci ustawy ,,hazardowej” taki związek na pewno jest potrzebny. Chociażby po to, aby pokazać rządowi, że potrafimy się zjednoczyć i będziemy walczyć o zmianę prawa. Po drugie ogólnopolski związek ma większą siłę przebicia przy negocjacjach ze sponsorami, przy organizowaniu dużych imprez (to będzie tak naprawdę możliwe po zmianie prawa). Zawsze lepiej jest, gdy jakaś grupa jest sformalizowana. Takie było założenie Polskiej Federacji Pokera Sportowego. Co z tego wyszło? Już na samym początku istnienia w Federacji doszło do konfliktu, w efekcie którego z PFPS pożegnał się Michał Wiśniewski, jeden z założycieli Federacji. Postanowił on wziąć sprawy w soje ręce i założył Polski Związek Pokera. Niedawno PZP uzyskało wpis do KRS i od teraz może oficjalnie działać. Jak im pójdzie?

Cóż, twórczość artystyczną Michała Wiśniewskiego i Ich Troje można oceniać różnie (ja oceniam negatywnie), ale jednego nie można mu odmówić. A mianowicie osobowości. Lider Ich Troje wyróżnia się na polskiej scenie muzycznej, co pozwoliło mu odnieść wielki sukces i nieźle na tym zarobić. Teraz, jako miłośnik pokera postanowił zrobić coś dla tego środowiska. Liczę, że jako prezes PZP również będzie potrafił wykorzystać swoją osobę, aby polski poker wyszedł z podziemia. Ponieważ PZP działa od niedawna to na efekty musimy jeszcze poczekać. Ja wierzę, że będą o wiele lepsze niż te, które zaserwowała nam PFPS. Federacja swoimi dyletanctwem zraziła wielu pokerzystów, którzy mają prawo nie mieć zaufania również do PZP. Głównym zadaniem Związku jest więc przekonać nas- pokerzystów, że warto im zaufać i przystąpić do PZP, aby wspólnie rozwijać pokera w naszym kraju.

Jedynym minusem PZP jest to, że nie należą do International Federation of Poker (ich członkiem jest PFPS). Ale być może nadejdzie taki czas, że albo PZP wchłonie PFPS, albo ta ostatnia się rozpadnie i tym samym Związek zajmie ich miejsce. W świetle obecnych wydarzeń obie opcje wydają się najlepszym rozwiązaniem.

Marzy mi się, aby prezesi PFPS i PZP działali w taki sposób, jak robi to John Pappas - Dyrektor Poker Players Alliance. PPA powstał w USA w 2005 roku i ich celem jest legalizacja pokera on-line w Stanach. Pappas dzięki swoim działaniom doprowadził do wzrostu zainteresowania mediów całą sprawą (występował m.in. w CNN, czy FOX News). Odpowiada również za kontakty z klasą polityczną oraz samymi zawodnikami. Według najnowszego rankingu na najbardziej wpływową osobę w środowisku pokera, organizowanego przez Bluff Europe Magazine, John Pappas zajął 11. miejsce. To chyba o czymś świadczy.

Wiem, że prezes Abramczuk czy prezes Michał Wiśniewski działają w innych warunkach polityczno- społecznych, ale Pappas może być dla nich ,,prezesowskim” wzorem. Na naszym podwórku też jest sporo do zrobienia, i kto jak nie oni mają reprezentować nasze interesy? A więc Panowie Prezesi, do roboty.

Poker to sport!

2011-04-15T21:52:00.001+02:00

Czy to się komuś podoba, czy nie, tak właśnie jest. Wiem, że na całym świecie, tylko nie u nas, ale dobre i to. Gdy jakiś czas temu w życie weszła ustawa hazardowa, polskich pokerzystów trafił szlag. I słusznie. Zaliczenie przez polski parlament pokera do grona hazardu jest nawet większą niedorzecznością, niż twierdzenie, że Rosjanie wywołali w Smoleńsku sztuczną mgłę i doprowadzili do wypadku. Poniżej dwa argumenty zwolenników zakazu gry w pokera, jak i moja odpowiedź na nie.

1. W pokerze liczy się szczęście

W pokerze jest tyle samo hazardu, co w brydżu, czy np. w piłce nożnej. W każdej dziedzinie o sukcesie decyduje kilka czynników. Są wśród nich zarówno umiejętności jak i szczęście. Ale to drugie można sobie wsadzić głęboko w kieszeń, kiedy nie ma się umiejętności. I to właśnie one w największym stopniu decydują o ostatecznym wyniku.

Czy gdyby Małysz nie miał umiejętności, to przez tyle lat utrzymywałby się w czołówce? Na pewno nie. I tak samo jest w pokerze. Jeśli ktoś chociaż trochę interesuje się tym sportem, to z łatwością wymieni nazwiska kilku graczy, którzy od lat są uważani za najlepszych na świecie. Czy Doyle Brunson, Phil Ivey, Daniel Negreanu mogliby wygrywać regularnie największe turnieje, w których startuje po kilkuset, a nawet kilka tysięcy graczy, gdyby nie potrafili grać w pokera? Czy samo szczęście by wystarczyło? Odpowiedzcie sobie sami.

2. Poker uzależnia

Przeciwnicy pokera (a raczej Ci, którzy nigdy nie mieli z nim styczności, ale oczywiście wiedzą, że to zło) podnoszą argument, że poker uzależnia. Oczywiście, mają rację. Ale wszystko uzależnia, jeśli ktoś nie potrafi panować nad sobą. Idę o zakłada, że wskaźnik ludzi uzależnionych od pokera jest niższy niż ludzi uzależnionych od zakupów, jedzenia, czy alkoholu. Zresztą to ostatnie to ciekawy temat.

Jest rzeczą powszechnie wiadomą, że alkohol może uzależnić, a jakoś nikt nie zakazuje jego sprzedaży. Lepiej, polski rząd jeszcze na tym zarabia. W ubiegłym roku było to kilka miliardów złotych! Następnie część tych pieniędzy jest przeznaczana na finansowanie działalności Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Oczywiście nie chodzi mi o to, żeby Sejm uchwalił ustawę zakazującą sprzedaży alkoholu, bo to bez sensu. Każdy powinien wiedzieć, gdzie jest granica w piciu, której nie może przekroczyć.

I w pokerze jest tak samo. Jeśli ktoś zna zasady bankroll management (czyli zarządzania kapitałem) to potrafi ocenić na jakich stawkach może grać, aby w razie słabszego dnia nie przegrać całego kapitału.

Zakazując gry w pokera (to i tak tylko pobożne życzenie ustawodawcy) stawia się go na równi z narkotykami, co jest dla pokera krzywdzące i niesprawiedliwe. Z pokerzystów natomiast robi się przestępców.

Zanim ktokolwiek zacznie krytykować pokera najpierw niech chociaż pozna zasady i zagra kilka razy. Po to, żeby miał pojęcie o czym mówi. Jestem przekonany, że 3/4 osób, które wypowiadają się krytycznie o tym sporcie nigdy nie miała z nim styczności. Ale tak to niestety jest w naszym kraju. Każdy jest ekspertem w piłce nożnej, skokach, a ostatnio również w przyczynach katastrof lotniczych i właśnie pokerze.

Gdyby nasi politycy byli na tyle inteligentni, to w pokerze zobaczyliby źródło kolejnych dochodów dla budżetu państwa. Polacy grają w pokera przez internet (co jest obecnie oczywiście zabronione :-), w turniejach ,,na żywo” i nieźle na tym zarabiają. A teraz pomyślcie, że ani grosz z tych pieniędzy nie trafia do budżetu. Zamiast nałożyć np. 20-procentowy podatek (podobny do tego z giełdy) od zysku osiąganego na koniec roku, to mielibyśmy (a właściwie miałby rząd) ostrożnie licząc kilkadziesiąt milionów złotych więcej na wydatki. Pojawia się pytanie, czy Polska jest na tyle bogatym krajem, aby rezygnować z takie kwoty? Wiem, że to niedużo, jeśli weźmiemy pod uwagę całkowity dochód państwa, ale cóż, grosz do grosza...

Nie wiem na co liczyli panowie z Wiejskiej, wprowadzając ustawę hazardową? Może na to, że polscy pokerzyści będą siedzieć cicho i potulnie przestaną grać w pokera on-line. W takim razie polecam im odwiedzenie kilku pokerroomów (w skrócie, to platforma internetowa umożliwiająca grę w pokera), w których regularnie odbywają się turnieje, w których mogą zagrać jedynie Polacy. I uwierzcie mi, gra w nich więcej niż kilka osób.

Zresztą równie dobrze, co poker internetowy, ma się także poker rozgrywany ,na żywo”. Jeśli ktoś chciałby zagrać w takim turnieju, to bez problemu znajdzie lokal, gdzie to jest możliwe.

Ustawa hazardowa jest martwa (nikt nie egzekwuje tych przepisów) i proponuję skończyć z tworzeniem pozorów, że jest inaczej. Lepiej zmienić prawo na normalne i kontrolować rynek pokera niż pozwalać na jego rozwijanie się poza prawem.

A Was zachęcam do poznania zasad pokera i zagrania chociaż kilka razy. Jestem pewien, że wtedy zmienicie swoje zdanie o tym sporcie na pozytywne (chyba, że już takie macie :-).